Running

Hardlopen: hoe het allemaal begon

19 april 2016
IMG_6250

De eerste hardloop stappen die ik zette was ergens begin 2013. Of ja, eigenlijk de eerste bootcamp stappen. Ik weet de eerste keer nog goed, die eerste bootcamp training. Stuk ging ik. Ik zag een lange weg voor me en kon me niet voorstellen hoe ik de groep bij zou kunnen houden. Rende achteraan. Achter de groep aan. Psychologisch gezien al zwaar, laat staan het fysieke deel. Hoe ging ik dit een UUR lang volhouden?

Vraag me niet meer hoe, maar ik heb die training overleefd. De volgende dag kon ik de trap niet normaal op of af. Treetje voor treetje, zittend, trok ik mezelf naar boven en liet ik me weer naar beneden zakken. Toch ging ik die keer er op weer naar bootcamp training. Daarna werd het een patroon. Begon ik het leuk te vinden. Leuke mensen, leuke oefeningen. Ja, dit was leuk!

Adrenaline en karakter

En zo kwam het dat ik me inschreef voor de Nike Womens run in mei 2013. 10km. M’n eerste run! Hoe dan?! Vond het superspannend en begon te trainen. Of ja trainen, beetje opbouwen. Trainen tot 8km zei m’n trainster. “De laatste twee kilometer doe je op adrenaline en karakter.” Die zin is me zo onwijs bijgebleven! Ik roep het nu ook regelmatig tegen anderen. Het is zo waar!

Na die eerste ‘echte run’ kreeg ik de smaak te pakken en begon ik zelf ook wat meer te rennen. Maar ik merkte ook dat ik in zelfde pace bleef hangen. Ook de combi van ’s avonds drinken en laat naar bed bleek geen goede combi (duh).

Sterker en sneller

Heb inmiddels heel wat leuke runs gedaan: Dam tot Dam, Zevenheuvelenloop, Halve van Haar, mudmasters, obstacle runs, run in Alphen, Hilversum, Schoorl, Egmond. Ik vergeet er vast nog een paar. Superleuk allemaal. Maar ik wil beter, sneller worden!

Een tijdje terug was ik in dubio. Moest ik blijven bootcampen? Sportschool erbij? Of toch op de baan gaan trainen? Keuzes, keuzes. Ik liet het even voor wat het was. Valt vanzelf wel op z’n plek dacht ik. Zo wilde het dat een vriend (Bart) bijna klaar was met z’n opleiding voor personal trainer. En of ik hem met z’n examen wilde helpen. Ik zou dan zijn ‘klant’ zijn en hij mijn ‘trainer’. Tuurlijk, doen we! Na een paar keer samen trainen en oefeningen doornemen merkten we allebei dat m’n knieën naar binnen buigen bij een aantal oefeningen. Wist ik wel, maar ja, niks mee gedaan. Tot dan toe.

Werk aan de knieën

Nadat Bart afgelopen maart is geslaagd, zijn we samen blijven trainen en zagen we allebei mogelijkheden dat ik beter, sterker en sneller kan worden. En nu is Bart m’n trainer! Hij maakt hardloopschema’s, traint me 2x per maand op gebied van krachttraining en is ook een soort van personal coach en m’n hulplijn via WhatsApp.

Doel: halve marathon in oktober

Ik heb namelijk een doel. De halve marathon in oktober in Amsterdam in een beetje knappe tijd rennen. Uitrennen gaat vast wel lukken, maar ik wil goed getraind aan de start staan. We hebben nog een paar maanden, ik kijk er naar uit. Zie nu al progressie. Let’s do this!!

Liefs, Lin

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply