Running

Mission accomplished: halve marathon van Amsterdam

17 oktober 2016
halve marathon 2016

Al maanden stond ‘ie geblocked in m’n agenda. Zondag 16 oktober 2017. D-day. Dag van de waarheid. In m’n bio op Instagram staat het ook al een lange tijd: ‘traint voor eerste halve marathon’. Nu moet ik op zoek naar een nieuw doel. Want die eerste halve, die kan ik mooi afvinken! Mission accomplished. Op naar de volgende… maar what’s next?

Het is heel apart. Maanden leef je toe naar zo’n dag. Tientallen keren heb ik de finish gevisualiseerd. Dat moment dat je eindelijk de finishboog in zicht hebt en in een seconde je horloge stopzet. Je tijd checkt. Maar je weet nooit hoe het dan écht voelt. Tot het moment daar is. Gister was het dan eindelijk zover.

Zo klaar mee…

Zaterdagavond eet ik een vol bord pasta met kip. De dagen ervoor heb ik rustig aan gedaan, nog een keer een 5km loop en bootcamp gedaan. Daarna rust. Eerlijk gezegd had ik niet heel veel zin in die halve marathon. Na zo’n half jaar trainen ben ik er klaar mee. Klaar met de schema’s. Klaar om het af te sluiten. De Dam tot Damloop ging zo lekker! Dat voelde eigenlijk al als een afsluiter. Toen kwam ook nog de 10km Urban Trailrun in Kopenhagen onverwacht op m’n pad. Dat was een superleuke ervaring!

Ik hikte een beetje aan tegen zondag, die 16e oktober. De ‘dag van de halve’. Maar hoe dichterbij het kwam, hoe meer zin ik erin kreeg. Ik herinnerde me weer de euforie van de runs hiervoor. De zin en het enthousiasme was terug. Hier heb ik zolang voor getraind. Kom maar op!

Terug naar gister. Ik heb m’n wekker om 9:30 uur staan. Om 8:17 uur word ik uitgerust wakker. Ik kon makkelijk in slaap komen, heb niet wakker gelegen. Was niet zenuwachtig. Heb heerlijk geslapen. Blijf nog heel even liggen, draai me nog even om. De appjes en reacties op Instagram komen op gang. Allemaal lieve aanmoedigingen. Doet me zo goed!

Met een bak yoghurt met kwark, musli en banaan nestel ik me op de bank. Ik zapp naar AT5. Daar staan de atleten klaar om te starten met de hele marathon. Om 9:30 uur vertrekken ze. In de tijd dat zij de hele marathon lopen, loop ik straks de helft van die afstand. Bizar. Zo’n 20km per uur gaan ze. Ongelooflijk.

Ontplofte föhn en lekke band

Ik check m’n tas, speld m’n startbewijs op m’n shirt. Snel föhn ik nog even m’n haar (ja ik was m’n haar voor een run, ik ben gek, ik weet het). Dan ontploft m’n föhn. De stoppen slaan door. Ok. WTF. Gelukkig is m’n haar al bijna droog. Ik laat m’n föhn voor dood achter en pak snel m’n spullen bij elkaar. Snel start ik m’n scooter maar al snel merk ik dat ‘ie niet rijdt zoals het hoort. Lekke band. Ja hoor! Sabbotage! Snel keer ik om, sprint ik naar boven, pak m’n fietssleutel en schiet ik op m’n fiets. The struggle is real. Ik fiets als een malle naar Olympisch stadion waar ik met m’n bootcamp maatje heb afgesproken. “Rustig aan” appte ze nog. Kan ik niet. Bezweet kom ik aan. Relax Lin, relax. Snel ben ik weer rustig en eet ik twee broodjes kipfilet. Energie is weer op peil. Hopelijk heb ik niet teveel energie verspild tijdens het fietsen. Niet te lang over nadenken.

We droppen onze tassen en plassen in de bosjes. De dixies zijn een no-go. We gaan richting de startvakken. Eerst kijken we nog naar de eerste binnenkomers van de hele marathon. De een zo fit als wat, de ander met een pijnlijke grimas op het gezicht. Dan gaan we uit elkaar en gaan we beide naar ons startvak. Het gele vak, daar moet ik zijn. Het stroomt vol. Ik kan de start niet eens zien. Ik app nog wat met m’n loopmaatje Joe van de trailrun in Cornwall. We zitten in zelfde startvak, hij achteraan, ik in de bocht. We wensen elkaar virtueel succes. Ik laat m’n TomTom Spark vast het signaal zoeken. Duurt altijd even met zoveel drukte.

Ik voel me relaxed. Heel ontspannen eigenlijk. Ik check m’n hartslag. Rond de 75. Prima. Ik gaap. En ik gaap nog een paar keer. Het ziet er vast heel ongeïnteresseerd uit voor de mensen om me heen. Is het zuurstof tekort? Probeert m’n lichaam de temperatuur te regelen? Ik let op m’n ademhaling en daarna is het gapen voorbij. Gelukkig maar, want we gaan van start. Om 13:43 uur ga ik de strijd aan met die 21,1 km. Here I goooooooo!

Ook vandaag wil ik weer starten met een pace van 6. Lekker rustig aan, niet laten opjagen. Rechts aanhouden. Al snel zie ik het 1 km bord en al snel ook het 2 km bord. Voor ik het weet ben ik op de Rijnstraat en daarna komt al snel Duivendrecht in het vizier. Het bekende gare stuk. Saai. Maar ik ga lekker, het maakt me niet uit dat het niet de meest mooie omgeving is. Het gaat vlot voorbij. Terug in de bewoonde wereld.

Het eten van een banaan. The struggle.

Sommige stukken zijn druk, andere stukken wijd. Lopers die rechts inhalen, voor m’n voeten lopen. Mij per ongeluk aanstoten. En ik hen. Maar iedereen is vriendelijk. Bij de waterpost pak ik snel een bekertje aan en daarna een banaan. Die glipt bijna uit m’n handen. Ik heb nog nooit zo oncharmant een banaan gegeten (voor zover dat ‘charmant’ kan, zeker in het openbaar). We gaan weer door. Ik zit op zo’n 13 km nu en heb het een beetje zwaar. Last van m’n lies. Twee tenen raken maar niet goed doorbloed op de een of andere manier. M’n kuiten zijn een beetje stijf. Maar verder gaat ie goed hoor :’).

Pff. En ik zit nog niet eens op de Dam tot Dam afstand. Waar zijn we eigenlijk nu? Oh, Oost. Ik focus me weer even op de omgeving en niet op hoe ik me voel. Het helpt. Plotseling zie ik Joe! Ik roep ‘m en al snel loopt ‘ie naast me. Maar ik moet ‘m ook al snel weer laten gaan. Ik hou ‘m niet bij. Over zo’n drie kilometer staan er vrienden om me te wachten. Dat is een heel fijn vooruitzicht. Zeker nu die Torontobrug er aan komt en ik ‘omhoog’ moet. Links zie ik John staan, ik roep ‘m nog, maar helaas, hij hoort het niet! Hij had een knuffel beloofd. Lekker dan. Jammer John, heel jammer dit :’).

Go Lindy Go!

De kruising van Stadhouderskade en Van Wou is in zicht. Ik zoek m’n vrienden langs de kant. Links en rechts kijk ik of ik ze zie staan. En dan zie ik ze!! Links van de weg. Ik gooi m’n armen in de lucht. Ze zien me! Dan gaan de zelfgemaakte posters omhoog. Creatief met Action-tassen noem ik dat. Wauw, wat ongelooflijk lief!! Ik loop als een gek op ze af, zwaai als een malle en ik juich. Ze doen enthousiast met me mee. Dit is echt te gek. Ik vlieg. En dat komt niet alleen door de Dynaflytes die ik aan heb. Deze boost had ik écht nodig. Kippenvel!

supporers

Bij het Rijksmuseum staan de Running Junkies te cheeren alsof hun leven er van afhangt. Confetti all over the place. Dan komt al snel het Vondelpark er aan. En ik heb het zwaar. Echt zwaar. Conditioneel gaat het prima, maar m’n lies… Pijn. De man met z’n hamer. En de rest van de Gamma-collectie. Klussen met hardlopers. Poeh. Ik geef er aan toe en ik loop een paar meter.

Dan zie ik opeens m’n oud-collegaatje rechts aan de kant staan en die staat al klaar om me een high five te geven. Ik beantwoord met volle overtuiging haar high five en ik ren meteen door. Weer die boost. Thanks Bien!! Joe zit weer op m’n hielen, hij heeft me bijna ingehaald. We moeten lachen. Onderlinge strijd. Mooi dit. Einde Vondelpark in zicht en in de verte hoor ik m’n naam. Ik ren m’n andere bootcamp maatje die daar aan de kant bijna voorbij (ze had nog gezegd dat ze daar zou staan!), maar ze heeft me toch nog kunnen filmen.

Jaja en dan is het nog zo’n 3km tot de finish! Ik draai de Amstelveenseweg op. Een lange rechte weg nog. Rechts van me zie ik een man in rare houding op de grond liggen. EHBO om hem heen. Braaksel naast hem. Ik wend snel m’n blik af en hoop tegelijk dat het goed met hem gaat. Ik denk terug aan de Dam tot Dam. Waar 50 meter voor de finish een jonge vrouw van ongeveer mijn leeftijd is gereanimeerd en het niet heeft gehaald. Een ander soort kippenvel trekt over m’n lichaam. Ik ben er nog niet… rustig aan, ik wil het allemaal kunnen navertellen.

1,5 km nog. Rechts zie ik een vrouw met een ijsje staan. Ik heb zin om het van haar af te pakken en zelf op te eten. Nog even en ik kan ook weer eten. Never not eating toch.

1 km nog. Vlak voor het Stadionplein geeft de wegwijzer aan dat we rechts aan moeten houden, er loopt maar een persoon voor me. Joe heeft me weer ingehaald en we houden hetzelfde tempo aan. “Kom op Lindy, we zijn er bijna!” roept ‘ie.

De tranen

Dan gaan we eindelijk het Olympisch stadion binnen. Wat een heerlijk gevoel is dat toch. We gaan de bocht om en ik pers er nog een sprint uit. 175 meter. 150 meter. 50 meter. FINISH!!!!! Ik druk m’n horloge uit. Joe finisht net na mij. Ik kon het niet laten hem nog even in te halen. We geven elkaar een high five en ik check m’n tijd. 2:13. Damn. Ik had sneller gewild. Maar hey, ik heb het gehaald!!

finishers

Ik hang uit bij de dranghekken en kijk snel naar de tribune en zoek m’n ouders. Al snel zien we elkaar. We zwaaien naar elkaar. Camera op m’n snufferd, m’n bezweette hoofd op het megascherm. Top dit. Maar ik kan niet anders dan lachen. Snel gaan Joe en ik naar de uitgang, maken een selfie met onze medaille en gaan naar buiten. Dat duurt lang. Een hele opstopping. Maar de vrijwilligers zijn top, delen heel snel drankjes uit. Joe en ik gaan uit elkaar. We zien elkaar eind deze maand weer tijdens de duintrail in Schoorl.

Ik zoek m’n ouders. Snel vind ik ze, kus en omhels ze. En dan sla ik m’n hand voor m’n mond en is de ontlading daar. Ik krijg het te kwaad en dan komen de traantjes. We gaan lekker richting huis. Vol adrenaline. Voldaan. Trots. Dit was het dan. M’n eerste halve marathon… Wauw.

Set goals

En ja… dan komt het al snel in me op. Wat wordt dan het volgende doel? Wat ga ik nu in m’n bio zetten? Een hele marathon? Oh nee, moet er niet aan denken. Te veel, te lang. Geen zin in. Doei.

Eerst hier van genieten. Er staat nog genoeg op het programma! De halve marathon in Lanzarote in december bijvoorbeeld. En in de tussentijd nog de duintrail, zevenheuvelenloop, Velsertunnelloop. In januari weer  Egmond en februari de Schoorl run. Ik verveel me niets… Probeer gewoon elke keer van een run te genieten. Dat lijkt me voor nu een prima doel.

Liefs,
Lin

You Might Also Like

19 Comments

  • Reply Petra kerkhove 18 oktober 2016 at 8:17 am

    Goed gedaan Lindy! Ben je er ondertussen al uit wat je nieuwe doel is?

    • Reply Lindy 18 oktober 2016 at 8:22 am

      Dankjewel Petra!! Haha nee nog niet. Ligt voor de hand om deze tijd te verbeteren 🙂

  • Reply Frank Janssen 18 oktober 2016 at 8:43 am

    Wat een prachtige mijlpaal dit Lindy, je hebt echt je grenzen verlegd! En wat een spannend verhaal ook, ik heb het ademloos uitgelezen. Leuk om ook nog even Kopenhagen voorbij te zien komen. Ben echt onder de indruk, bewondering hier!

    • Reply Lindy 18 oktober 2016 at 12:56 pm

      Awh wat leuk zeg, dankjewel!! Ja Kopenhagen was heel mooi moment ook 😀 Op naar de volgende!

  • Reply Erlinde 18 oktober 2016 at 9:21 am

    Topper! Wat goed gedaan en wat een leuk verslag heb je geschreven. (Natuurlijk ga je uiteindelijk voor de marathon, al weet je dat zelf nog niet ;-). Maar… eerst genieten van deze mooie prestatie!

    • Reply Lindy 18 oktober 2016 at 12:57 pm

      <3 Dankjewel!! Hahaha ja zou het?! Vooralsnog denk ik van niet... maar zeg nooit nooit idd!

  • Reply Marianne Dobber 18 oktober 2016 at 9:54 am

    Mooi verhaal Lindy, heb er van genoten.Geweldig! Op naar het volgende doel.

    • Reply Lindy 18 oktober 2016 at 12:58 pm

      Dankjewel Marianne!! Yes, zeker weten!

  • Reply Linda 18 oktober 2016 at 10:22 am

    Heel mooi raceverhaal! Geniet van deze overwinning voor je voor een nieuw doel gaat 🙂

    • Reply Lindy 18 oktober 2016 at 12:58 pm

      Leuk om te horen, dankjewel Linda! Ik ook erg benieuwd 🙂

  • Reply Lia 18 oktober 2016 at 2:06 pm

    Run-toppertje ben je! En wat een mooi verhaal Lin! Hoe persoonlijk en hoe mooi heb je de ‘struggles’ verwoord! Op naar de volgende uitdaging, what ever that may be! X

    • Reply Lindy 18 oktober 2016 at 3:26 pm

      Superlief van je Lia, dankjewel!! We gaan het zien inderdaad, heb er zin in, wat het ook wordt!

  • Reply Larissa 18 oktober 2016 at 3:52 pm

    Super goed gedaan, Lin! En heel mooi verwoord, super leuk om te lezen. 🙂
    En er staat nog een leuke run op de planning: run in Utrecht!

    • Reply Lindy 19 oktober 2016 at 9:22 am

      Thanks Laris!! Haha ja zeker weten, die gaan we gewoon weer doen!

  • Reply Maaike 18 oktober 2016 at 6:08 pm

    Topper! Ik had het je niet nagedaan hoor!

    • Reply Lindy 19 oktober 2016 at 9:22 am

      Dankjewel 😀 Iedereen kan dit!

  • Reply John 18 oktober 2016 at 6:09 pm

    Helemaal geweldig!! Je hebt die eerste halve gewoon gelopen, en nu…? 😉
    Leuk om je verslag te lezen, maar absoluut niet leuk dat ik je gemist heb en je zonder dat hele kleine beetje extra energie door moest naar de finish. Sorry 🙁 maar je kent me en weet dus dat je het tegoed hebt en die knuffel alsnog gaat krijgen.
    Gefeliciteerd met die welverdiende medaille, misschien moeten we er samen maar eens eentje ophalen 😉

    • Reply Lindy 19 oktober 2016 at 9:23 am

      Thanks John!! Waaaah, ja dit was ‘m dan! Jammer he, maar vond het alsnog leuk dat ik je had gespot! Komt helemaal goed met die knuffel. Op naar dat medaille idd! Wat staat er bij jou op de planning?

      • Reply John 22 oktober 2016 at 9:50 pm

        Next stop, Terschelling.
        En het zou zomaar kunnen dat we elkaar dit jaar nog ergens tegenkomen 😉

    Leave a Reply