Lifestyle

    IJsland: een onvergetelijke trip!

    7 maart 2017
    Noorderlicht

    Soms heb je van die ervaringen, die zo lastig zijn om te beschrijven. Het uitzicht, de stilte, het gevoel. Moeilijk om over te brengen op een ander. De trip naar IJsland was zo’n ervaring. Op z’n zachts gezegd; een gevalletje van ‘had je bij moeten zijn’. Ik kan niet anders zeggen dan dat deze 48 Hours of Adventure (x2 want zo’n vier dagen) magisch en episch was. Nu, een week na de trip besef ik me des te meer hoe bijzonder het was. Ik neem je mee van dag tot dag.

    Het idee

    Laat ik nog even bij het begin beginnen. Ik ging namelijk met een doel naar IJsland. Ook wel  ’48 Hours of Adventure’ genoemd. In m’n vorige blog beschreef ik hoe dit tot stand kwam. Het voornaamste doel was om in IJsland het Noorderlicht te gaan zien. En zo makkelijk scheen dat nog niet te zijn bleek uit de reacties op m’n Facebook post en m’n blog. Je hoopt er natuurlijk enorm om, maar mocht het niet zo zijn, dan had IJsland vast nog veel meer moois te bieden.

    Afgelopen november werd de locatie definitief besloten (zo was Noorwegen ook nog een optie). De vliegtickets werden geboekt. Samen met Rein van Zout Fotografie zou ik van vrijdag 24 t/m dinsdagochtend 28 februari op pad gaan. Kort van tevoren huurden we een auto. En dat was dat. Meer werd er niet gepland. Loslaten en go with the flow. En voor een planner als ik ben, beviel me dat idee eigenlijk wel. Laat maar komen dat avontuur!

    IJsland

    De dag voor vertrek was het code geel in Nederland en zou het een stormachtige dag worden. Ik zag de bui letterlijk al hangen. Ook de voorspellingen in IJsland zagen er niet heel rooskleurig uit…

    Vrijdag 24 februari

    Om 00:30 nachts ontvang ik een sms van WOW Air dat er kans is op vertraging. Ze informeren me binnen een paar uur weer. Een paar uur later word ik voor m’n wekker wakker en zie ik dat er geen vertraging wordt aangegeven. Op het afgesproken tijdstip kom ik aan op Schiphol. Na de check-in en paspoort check blijkt al snel dat er toch een uur vertraging is. Niet veel later komt daar nog een uur bij. Het vliegtuig staat wel al klaar. In Nederland schijnt het zonnetje maar in IJsland trekt nu de storm aan. Wat een contrast. Twee koffietjes later krijgen we bericht dat we mogen pre-boarden. Yes, we kunnen nu echt vertrekken! Normaal gesproken kan ik goed tegen turbulentie, maar als we plots in een luchtzak terechtkomen, krijg ik wel even een mini-hartverzakking en word ik rood van de schrik. Al snel keert de rust terug en kan ik me weer verdiepen in de Loney Planet. Een kleine drie uur later landen we op Keflavik, zo’n 40 minuten rijden van Reyjvavik vandaan.

    Daar aangekomen halen we ons vervoersmiddel én onderkomen voor de komende dagen op. Een witte Ford Mondeo staat op ons te wachten. Snel maken we een rondje om de auto, tekenen de papieren en sluiten voor de zekerheid een extra verzekering af. Ja, je weet maar nooit, toch? Bagage achterin en gaan. Dan komt het besef. We zijn in IJsland en het avontuur is nu écht begonnen! Rein en ik geven elkaar een high five en ik kijk m’n ogen uit vanaf de passagiersstoel. Het is altijd zo apart dat je je binnen een paar uur in een hele andere wereld kunt bevinden.

    View

    Bij de eerste de beste supermarkt slaan we in voor de komende dagen. Brood, kaas, salami, 12 flessen water, chips, chocola. De kar gaat vol. We kunnen wel even vooruit zo. Er moet nu ook echt gegeten worden. Het is inmiddels half 8 ‘s avonds en ik heb trek. Op gevoel slaan we ergens rechtsaf en vinden een prima eettentje. M’n eerste foto die ik maak, is die van een hamburger… Hier kunnen we ook even op de wifi en laten we familie en vrienden even weten dat we veilig zijn aangekomen en ik gelukkig ben met m’n burger.

    Daarna rijden we door. Het is inmiddels donker en hebben tijdens het eten besloten dat we het zuidelijke en zuidoostelijke stuk van de ‘Golden Cirkel’ van IJsland mee willen pakken. Voor deze eerste avond betekent het dat we de weg richting het plaatsje Vik aanhouden. Hoe meer kilometers we nu maken, hoe beter.

    Uiteindelijk komen we aan bij de Seljalandsfoss waterval. Een must-see als je daar in de buurt bent. Zonder te twijfelen parkeren we voor de waterval. Het miezert een beetje en ik trek m’n waterdichte broek van The North Face over m’n tight aan. De waterval wordt zowel van de linker- als rechterkant belicht door twee lampen. Het ziet er mysterieus uit zo in het donker. Met de zaklamp op de grond gericht komen we steeds dichterbij en lopen via het pad aan de zijkant omhoog naar de achterkant van de waterval. Het geluid en het geweld van het water dat met liters naar beneden komt vallen is magisch mooi. De nevel rondom de waterval maakt het een mysterieus geheel, zeker dankzij het tegenlicht van de lampen. Ik loop naar de rand en voel het koude water op m’n gezicht. Een waterval douche. Ik sluit m’n ogen en heb een geluksmoment. Daar sta ik dan… onder een immense waterval, te genieten van de kou en het water. Het moet niet gekker worden.

    Tijd voor een foto. En wat een plaat. Het doel is om elke dag een killer-shot te maken. Na een paar pogingen en waterval-douches verder hebben we ‘m. De dag kan nu echt niet meer stuk.

    Waterval

    Het is inmiddels al later op de avond en we keren terug naar de auto. Op zoek naar een parkeer- en daarmee ook slaapplek. We parkeren de auto iets verderop bij de waterval, zodat we daar ‘s ochtends met dat uitzicht wakker zullen worden. De achterbank wordt platgelegd en de slaapzakken uitgerold. Er moet natuurlijk ook even geproost worden op de eerste avond. Dat doen we met een IJslandse gin en tonic. Links van ons hebben we uitzicht op de waterval en rechts… tja, rechts kunnen we het niet zo goed zien, zo donker is het.

    Auto

    Door de voorruit zien we de hemel steeds helderder worden en de sterren meer zichtbaar. We zien Orion. Althans, dat is wat Rein zegt. Ik heb geen idee, m’n sterrenkennis reikt niet verder dan de kleine en grote beer. Dan worden de lucht en de wolken rechts van ons plots fel belicht. Ik denk hardop dat dat vast door de sterren komt. Door Jupiter bijvoorbeeld, die staat ook aan die kant namelijk. Maar het is een veel feller licht. Zou het…. Nee, toch niet het Noorderlicht?! Rein twijfelt geen seconde en grijpt naar z’n camera. Ik vlieg de auto uit om de hemel beter te kunnen bekijken. De lange sluitertijd van de camera laat ons zien wat we moeilijk met het blote oog kunnen waarnemen. Op het schermpje van de camera is toch echt het Noorderlicht te zien. Ik weet niet meer hoe ik het heb. Het NOORDERLICHT! Holy moly. Of ik even op het dak wil klimmen. Dat wordt een cool shot volgens Rein. Ah ja, wat maakt het ook uit, dikke verzekering op die auto. Go, het dak op!

    Noorderlicht

    Het licht zwakt kort daarna wat af. Ons enthousiasme des te minder. Wat een eerste dag is dit! Terug in de auto gaat de verwarming nog even aan en val ik niet veel later als een blok in slaap. En dat op de achterbank van een auto. Ja, had ik ook niet verwacht. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

    Zaterdag 25 februari

    Het is een paar uur later dat ik wakker word met het besef dat ik in IJsland ben. Ik wrijf de condens van de autoruit en zie de waterval in de verte. Wat een prachtig uitzicht om mee wakker te worden!

    waterval

    Het is tijd voor ontbijt en thee met bubbeltjes water (ik was er in de supermarkt van overtuigd dat een fles water met blauw label still water zou zijn, maar niet dus). Ook wordt het tijd om de drone de lucht in te sturen. Dat zorgt voor gave beelden. We rijden naar de parkeerplek van de waterval en besluiten om daar nog even rond te lopen. Het is ontzettend druk, bussen staan geparkeerd en een lading toeristen wordt uitgelaten. Zo’n contrast met de rust van de vorige avond…

    Drone shot

    Kort daarna stappen we weer in de auto en vervolgen we onze weg. Ik ben zo benieuwd naar wat er nog meer zal volgen. Niet heel veel later komen we alweer een mooie plek tegen en besluiten om hier de drone even op te laten.

    Drone shot

    We rijden door, richting de volgende waterval: Skógafoss. Bizar druk. Het is inmiddels lunchtijd. Op deze toeristische plek bestellen we een koffietje en tosti’s. Als ik ga betalen moet ik lachen van verbazing. Ik ben € 46 lichter. Ach ja, so be it. Na deze geldklopperij gaan we naar buiten en lopen de trap op, richting de waterval. Zo vlak na het eten de trap op moeten doet niet veel goeds voor m’n ademhaling en ik ben blij dat we boven zijn. Hier is het uitzicht ook weer zo mooi.

    Waterval

    We twijfelen of we de drone op moeten laten, maar het waait stevig. Niet verstandig. We lopen door en rijden weer verder. Nog steeds richting Vik.

    Een aantal kilometers later komen we aan bij Black Sand Beach. Ook hier is het weer afgeladen druk. Wat een toeristen. We lopen weg van de massa en gaan verder het strand op. Er trekt opnieuw een storm over ons heen en de zee is ruig. De golven komen steeds verder het strand op.

    Black Sand Beach

    Ik kijk naar het schuim dat steeds heel even achterblijft op het strand. Met mijn ogen dicht luister ik naar het ruisen van de zee en van de wind. Veel tijd om van het moment te genieten is er niet, de volgende golf komt het strand op en ik ren weg om geen natte voeten te krijgen. Terwijl we een paar foto’s maken, begint het ook te hagelen. Samen met de wind voel ik de kleine ijsklompjes tegen m’n wang aan kletteren. Ik trek m’n capuchon van m’n jas verder over m’n muts heen. Als ik achterom kijk zie ik een hand de lucht in gaan. De foto’s zijn gelukt en we keren terug naar de auto.

    Black Sand Beach

    Ik kruip achter het stuur en rijden verder door, zuidelijker. We gaan richting Vatnajökull, het nationaal park met gletsjers. Maar voordat we daar zijn, moeten we echt nog even doorrijden. En dat wordt steeds spannender. Er trekt weer een storm aan en hoe zuidelijker we rijden, hoe meer sneeuw en ijzel er op de weg ligt. Ik rij de zonsondergang en de duisternis tegemoet.

    Black Sand Beach
    En ja, ik vind het best wel spannend. De gladheid en het minder goede zicht zijn een uitdaging voor me. Ik rij rustig verder, geen gekke manoeuvres. Ik moet ook heel nodig plassen, maar we kunnen nergens echt parkeren. Het volgende dorpje is te ver weg en aan beide kanten van de weg ligt er veel sneeuw en we kunnen niet zomaar de berm in rijden.

    Dan zien we plots toch een zijweg en besluiten om hier te overnachten. Doorrijden is eigenlijk geen optie. Voor zover mogelijk kijken we om ons heen. Staan we goed? Staan we niet in een berm of op prive terrein? Het ziet er goed uit, we blijven staan. Ook nu vind ik het weer een verrassing om morgenochtend wakker te worden en de omgeving in daglicht te zien. De drone gaat nog even de donkere lucht in, de autolampen staan aan en het shot wordt niet zoals we in gedachten hadden.

    Drone shot

    We krijgen via de drone-app wel een melding dat we ons dichtbij een vliegveld bevinden… Echt, hoe dan? We staan toch niet op een landingsbaan geparkeerd?! Je zou trouwens wel gek zijn om in dit weer te gaan vliegen. Het begint weer harder te waaien.

    Stormy night

    Wat een bizarre nacht is dit… een niet normale storm trekt over ons heen. Ik kan de slaap niet vatten en luister naar een mindfulness app. Zo’n twintig minuten later val ik in een lichte slaap. Niet lang daarna schrik ik wakker. De auto schudt als een malle heen en weer en het hagelt nu ook als een gek. M’n hartslag schiet omhoog. Ik merk ook wat gedraai naast me op en zie dat Rein de omgeving checkt. Worden we niet ingesneeuwd en zitten we niet opeens vast in een modderpoel? Staat de auto ok? Hebben we de handrem goed aangetrokken? Vragen waarvan ik het geruststellende antwoord eigenlijk stiekem wel weet schieten toch even door me heen.

    Het lijkt er op dat alles ok is. Inmiddels is half drie ‘s nachts en ik heb trek. Echt trek. Toen we aankwamen op deze slaapplek hebben we twee sneden brood met kaas gegeten (we waren immers ‘s middags al uit ‘eten geweest’ en veel geld uitgegeven aan die koffie en tosti’s). Ik pak de zak chips uit de boodschappentas op de passagiersstoel en begin te eten. Het kraken van de chips valt in het niet bij de storm. Daarna kruip ik weer in m’n mummy slaapzak en ik val weer in slaap.

    Zondag 26 februari

    Als ik ‘s ochtends wakker word, lijkt de storm te zijn bedaard en als ik m’n lenzen weer in doe, zie ik waar we staan. Vlakbij de zee en achter ons de mooie, witte bergen van Vatnajökull. Weer een hele andere, maar net zo’n mooi uitzicht om bij wakker te worden. Zonder te ontbijten rijden we door. We willen naar Svinafellsjokulsvegur gletjser.

    Als we daar aankomen zijn we omringd door een aantal toeristen en kijk ik m’n ogen uit. Ik zie blauwe ijsblokken met een wit laagje sneeuw. Ik zie witte bergen. Ik zie schoonheid.

    Schermafbeelding 2017-03-08 om 06.59.51
    Het is zo helder en de lucht is zo fijn om in te ademen. Voor ik het weet hebben we omgeving voor onszelf. Zittend op de rand doe ik m’n ogen dicht en geniet ik van de zon op m’n gezicht. Achter me hoor ik wat vogels op de gletsjer. Wat is dit mooi. Dit landschap is zo. divers, zo betoverend.

    Gletsjer

    Bij de auto maken we ontbijt. De autodeuren staan open en de muziek staat aan. De zon schijnt in m’n ogen. Ik knijp. Het moment overweldigt me even. De muziek helpt daar een handje bij ik voel m’n ogen waterig worden. Ik slik en eet door. Haal een paar keer diep adem. Wat ben ik blij dat ik dit mag doen. Het is fijn om er zo bewust bij stil te staan. Ik ben gelukkig.

    Gletsjer

    Er staat ons nog veel meer te wachten. De dag is nog maar net begonnen. We rijden verder het nationaal park binnen om een hike in de bergen te doen. In het informatiecentrum kopen we tickets om later te kunnen douchen. Wat een heerlijk vooruitzicht! Eerst kleed ik me nog even om in de wc. Daarna gaan we de bergen in, de ‘weg’ gaat wat steiler omhoog en al snel krijg ik het warm. De zon doet goed z’n best.

    Hike

    Het heeft flink gesneeuwd en gelukkig kunnen we de ‘sporen’ van onze voorgangers gebruiken. Sommige voetstappen in de sneeuw zijn denk ik zo’n 20 tot 30 centimeter diep. Wel een goede workout dit!

    Hike

    Een paar keer staan we stil en genieten we van de omgeving. De hemel is zo helder, zo blauw. Schitterend mooi. Op een gegeven moment komen we aan bij een punt van de berg waar we wederom zicht hebben op blauwe gletsjers. Op een rots geniet ik opnieuw van het uitzicht.

    Hike

    Je hoort niks. Je hoort de stilte. Dit is ook weer zo’n fijn moment. Ik besef me hier en nu hoe klein je bent als ik die imposante bergen om me heen zie.

    Hiking

    Het is inmiddels al wat later in de middag en moeten echt weer naar beneden. De weg terug is niet minder mooi. Daarna kan ik me sinds twee dagen weer even douchen. Rein rijdt nog even met de auto om een drone shot verderop te maken. Ik geniet inmiddels van het warme water en een nieuwe set kleding.

    Het wordt ook weer tijd dat we op zoek gaan naar een slaapplek voor de komende nacht. Maar eerst gaan we eten. Het wordt weer een burger mét een IJslands biertje. Met een gevulde magen rijden we door richting Skaftafell waar we de volgende dag een ijsgrot in Jökulsárlón gaan bezoeken. Ook nu is het lastig om een zijweg te vinden door de sneeuw op de weg. Uiteindelijk vinden we een picknick plek waar we kunnen parkeren en besluiten om op deze plek de nacht door te brengen.

    Sneeuw

    Het is al donker als we parkeren en de hemel is ontzettend helder. We stappen snel de auto uit om foto’s te maken. Het is zo helder dat de zelfs de Melkweg erg goed te zien is. Ik heb nog nooit zoveel sterren gezien. Overal waar je kijkt zie je kleine lichtpuntjes.

    Melkweg

    Er valt ook nog een ster naar beneden. Automatisch doe ik een wens. Ik blijf maar kijken. Ook hier besef ik me weer dat we ‘bijna niets’ zijn onder deze hemel. We zijn maar zo’n klein onderdeel van het ‘zijn’ hier op deze aarde. Oneindigheid.

    Melkweg

    Als ik daarna goed en wel in m’n slaapzak lig moet ik weer plassen… Niet leuk, ik ligt net lekker, maar moet er toch echt uit. Kom op, gaan. Als ik de auto uitstap kijk ik nog even naar boven, naar de sterren. Look at the stars, look how they shine for you. Coldplay is zo toepasselijk nu. Snel keer ik terug naar de auto. In m’n haast struikel ik over een rots en val op m’n knie. De ironie…. ik ben zo voorzichtig en alert geweest tijdens de hike vandaag. En dan hier, op zo’n moment, twee meter voor de auto, struikel ik. Ik moet wel echt lachen om deze Lindy-actie. Snel kruip ik weer in m’n slaapzak, adem nog even diep in en uit en voel de slaap al snel over me heen komen.

    Maandag 27 februari

    Het uitzicht van een picknickplek is toch minder impressive dan wanneer je ‘gewoon’ op een zijweg, midden in het gebeuren, geparkeerd staat. Maar goed, dat maakt het niet minder mooi. Snel werken we een ontbijtje naar binnen en rijden richting Jökulsárlón. Een gletsjerlagune, met prachtig blauw water waar enorme ijsblokken in drijven. Vanuit de bergen drijven de blokken de zee in.

    IJsblokken

    IJsblokken

    Om 12:00u ‘s middags is het tijd voor de ijsgrot tour. Samen met nog zo’n 10 andere toeristen stappen we in een dikke auto en rijden we het gletsjergebied in. It’s a bumby ride! We schudden heen en weer en het is een te gekke rit. Onze tourguide vertelt dat de verwachting op Noorderlicht de komende avond heel goed is! Oh yes, zou het weer zo mogen zijn? We kunnen bijna niet wachten.

    IJsgrot

    Aangekomen bij de grot krijgen we crampons voor onze schoenen. Ze hebben een soort van spikes en geven nog meer grip. Het is ook weer gek om zoveel mensen te zien. Je ervaart het toch allemaal net iets anders dan wanneer je er maar met een paar man of zelfs alleen bent.

    Gletsjer

    Een paar weken terug was de grot helemaal ondergelopen met regenwater en was de grot afgesloten. Het is een warme winter. En dat betekent ook dat een bezoek aan de grot er dan soms niet in zit. In die zin hadden we dus mazzel. Ik moet zeggen dat de grot eigenlijk het minst indrukwekkend was van de hele trip. Na tien minuten dacht ik dat we eindelijk verder zouden lopen… maar dit was het al. Dit was de tour. We krijgen nog wel de tijd om rustig rond te lopen en foto’s te maken. Dat dan weer wel…

    IJsgrot

    Het is heel dubbel, want aan de ene kant is het heel mooi van binnen aan de andere kant ben ik een beetje teleurgesteld dat ‘dit’ het al was. Het doet me beseffen dat alles wat we tot nu toe hebben gezien onbetaald en veel mooier was. De weg terug in de mega jeep is weer net zo enerverend, we worden goed door elkaar heen geschud.

    Terug bij onze ‘eigen’ auto besluiten we nog wat drone shots te maken van het strand en de blauwe ijsblokken.

    Strand

    Dan moeten we toch echt weer terug. Richting het Westen, naar Reykjavik en daarmee ook richting het vliegveld en daarmee toch echt richting het einde van deze trip. Alle kilometers die we over de afgelopen dagen hebben afgelegd, moeten we vandaag in een paar uur weer afleggen. Het is zeker haalbaar en in feite hebben we de hele nacht. Onze vlucht gaat pas de volgende ochtend om 6 uur in de ochtend. We doen het rustig aan en maken nog even een de-tour om drone shots te maken van de zonsondergang. Denk dat dit een van m’n favoriete plaatjes is die Rein heeft gemaakt. De kleuren, het uitzicht, zo mooi!

    Zonsondergang

    Ik rij een aantal uur achter elkaar door en komen onderweg nog wat sneeuw stormpjes tegen. Weet niet wat het is, maar telkens als ik rij, krijg ik dit soort gekke weersomstandigheden voor m’n kiezen. Daarmee word ik ook een beetje op de proef gesteld, maar dat is alleen maar goed. Het is inmiddels 20:00 uur en we zijn niet zo gek ver meer van Reykjavik vandaan.

    Ook deze avond is het weer zo mooi helder. De sterren verschijnen al vroeg aan de hemel. En als we op een gegeven moment rechts van ons kijken zien we een niet normaal fel licht. Het is net een lasershow. OH YEAH! Het Noorderlicht is back! En wauw, wat is het goed te zien vanavond! We nemen de eerste de beste weg rechtsaf en parkeren op een zijweg. Vliegen de auto uit en juichend staan we onder het Noorderlicht te dansen. Voor zover dat mogelijk is in de sneeuw.

    Noorderlicht

    Een woord. WAUW! Wat een bizar fenomeen en wat ontzettend mooi dat we dit spektakel (weer) mogen zien!! Ik word er een beetje stil en kan niet stoppen met kijken.

    Noorderlicht

    Het licht verspreidt en verplaatst zich. Van rechts naar links. Van een sliert naar een hele ‘wolk’. Het danst. ‘Kijk nu daar, recht voor je!’. ‘Check daar rechts nu!’. Inmiddels wordt het licht feller en de foto’s bizar mooi.

    Schermafbeelding 2017-03-08 om 06.50.00

    Ik denk dat we hier zo’n 45 minuten hebben gestaan toen de kracht van het licht wat minder werd. We maken het licht van de start tot aan het hoogtepunt mee. Super excited rijden we dan toch maar weer verder. Zo blij dat ik het heb mogen zien.

    Niet veel later rijden we Reykjavik binnen en eten nog even snel iets bij hetzelfde tentje als tijdens de eerste avond. We maken de auto aan kant, pakken onze tassen in en rond 23:00 uur leveren we onze auto (een paar uur te laat) zonder problemen in. De komende uren moeten we onszelf zien te vermaken op het vliegveld waar het aangenaam warm is.

    Rein bewerkt vast wat foto’s en ik kijk een vlog. We besluiten toch nog even wat slaap mee te pakken en strijken neer op de slaapmatjes in onze slaapzakken. Alert als ik op m’n spullen ben, vat ik toch nog even de slaap. Tegen een uur of half vier in de ochtend worden we weggestuurd en gaan we richting de bagage drop-off. Eenmaal in het vliegtuig val ik al snel weer in slaap. De tijd gaat snel en voor ik het weet wordt de daling richting Schiphol alweer ingezet. Rond 10:00 uur landen we weer in Nederland. Het miezert.

    Dinsdag 28 februari. Back to reality

    Ik mis IJsland nu al. We halen de bagage van de band en gaan daarna gaan Rein en ik ieder ons eigen weg. Op naar huis. Het is gek om weer thuis te zijn. Het is mooi hoe snel je kunt wennen aan het uitzicht, de kalmte, het gevoel van onthaasten. Ik doe deze dag verder rustig aan en kijk terug op een geweldige ervaring. Iets wat ik never nooit had willen missen en ontzettend blij ben dat ik het heb mogen doen.

    Op naar het volgende avontuur. Can’t wait!

    Liefs,
    Lin

    Photocredits: Zout Fotografie

  • Zweden-Huski-snowkiten-Zout-Fotografie-13-van-26
    Lifestyle

    Nieuw doel! 48 Hours of Adventure

    Na m’n eerste halve marathon van afgelopen maand ‘moest’ ik op zoek naar een nieuw doel. Nou, ik heb ‘m gevonden hoor! Nah ja, doel… Het is eigenlijk een uitdaging. Ik ga namelijk het ’48…

    6 november 2016
  • Duinentrail
    Running

    Raceverslag: Asics Duinentrail in Schoorl

    De afgelopen edities zat het de lopers van de Duinentrail in Schoorl wat betreft de weersomstandigheden niet mee… Regen, kou en zelfs code oranje moest worden getrotseerd. Maar tijdens deze editie van zondag 30…

    31 oktober 2016
  • Asics Dynaflyte
    Running

    ASICS DynaFlyte & Damloop Store Event

    Hét hardloopevent van Amsterdam komt er weer aan: de Dam tot Damloop. Gisteravond opende de Damloop Store in Run2Day aan de Overtoom in Amsterdam. En ik was erbij! Robert Lathouwers, oud olympisch 800 meter atleet, gaf een…

    12 augustus 2016
  • Shoe Dog
    Business

    Must read: Shoe dog – Phil Knight [review]

    Verspreid over een aantal avondjes en twee zondagen heb ik Shoe Dog met veel plezier uitgelezen. Shoe Dog is het memoir van Phil Knight, oprichter van Nike. Z’n idee voor het boek kreeg hij ‘pas’…

    18 juli 2016